Over

Johnny Buivenga (1992) richt zich in zijn schilderijen op de innerlijke belevingswereld van de mens: op emoties, gevoelens en gedachten. Soms zijn die van hemzelf, soms die van de mensen om hem heen. Wat zich daarin afspeelt, in relatie tot anderen of tot de maatschappij waarin we leven, vertaalt hij naar olieverf op doek.

Thema’s als de constructie van identiteit, de verinnerlijkte criticus, de complexiteit van intieme relaties, de frictie tussen menselijke natuur en de maatschappij waarin we leven, prestatiedruk, sociale media en veeleisende schoonheidsidealen vinden hun weg in zijn werk.

Zijn praktijk is een doorlopend persoonlijk onderzoek. Vaak gebruikt hij zichzelf als onderwerp om thema’s te onderzoeken die we als mensen met elkaar delen. Het persoonlijke en het universele lopen daarbij voortdurend in elkaar over.

Het begint met observatie. Inspiratie ontstaat in het alledaagse: in observaties bij zichzelf, zijn naasten en andere mensen. Trekt iets zijn aandacht, dan schetst hij het op. Blijft het hem bij, dan wordt het een onderwerp voor een schilderij.

Hij werkt met olieverf, soms aan de hand van referentiemateriaal, maar vaak vanuit het geheugen. Het werk bepaalt wat het nodig heeft. Surrealistische en realistische elementen wisselen zich af met een meer primitieve, snelle en intuïtieve werkwijze. Overwegend figuratief, soms ook meer geabstraheerd.

Johnny groeide op in een kunstenaarsgezin. Tekenen en maken waren er altijd, maar bleven lang secundair aan een andere fascinatie: waarom mensen doen wat ze doen. Die vraag bracht hem naar Radboud Universiteit. De studie verdiepte zijn interesse in de menselijke belevingswereld en wakkerde een fascinatie aan in de mismatch tussen de mens als langzaam evoluerend organisme en een exponentieel veranderende omgeving. Hij werkte vervolgens meer dan 10 jaar als gedragsveranderaar. 

Teleurgesteld in de aard en impact van het werk koos hij in 2023 bewust voor het schilderen; in oktober 2025 zei hij zijn baan op en gaf hij zich voltijds over aan de schilderkunst. De psychologie verdween niet, ze werd een belangrijk onderwerp in zijn werk.